Het begon allemaal met een samengesteld gezin...
Na tien jaar als alleenstaande moeder trouwde ik met de liefde van mijn leven. Hij had een zoon, ik een dochter. En samen verwachtten we nog een kindje.
Ik stelde me voor hoe ons leven eruit zou zien. Een huis vol kinderen, gedeelde herinneringen en een toekomst waarin we samen verder zouden groeien.
Niemand had me voorbereid op wat er werkelijk zou kunnen gebeuren.
Of op het feit dat een van onze kinderen niet meer terug zou komen van een wisselmoment.
En dat we, terwijl we nieuw leven verwachtten, tegelijkertijd een kind uit ons dagelijks leven zouden verliezen.
Niemand vertelde me ooit hoe ontwrichtend een contactbreuk met een kind kan zijn. en dat we naast dit verlies nog zoveel meer zouden verliezen.
Hoe één contactbreuk alles wat we samen hadden opgebouwd op zijn kop kon zetten. Of hoeveel mensen zich ineens met ons gezin zouden bemoeien.
Niemand vertelde me dat je na een contactbreuk in een zwart gat terecht kon komen. Dat hulpverlening, conflicten met een ex-partner en familieleden die zich ermee bemoeien je leven volledig konden overnemen.
Niemand vertelde me hoe het was om mijn partner te zien instorten. Hoe een depressie jarenlang zijn leven zou beheersen. Of hoeveel breuklijnen er in je relatie kunnen ontstaan wanneer je allebei probeert overeind te blijven.
Niemand vertelde me dat je als bonusouder óók rouwt. Of dat de andere kinderen in het gezin niet alleen hun broer missen, maar ook hun eigen plek en de vanzelfsprekendheid van hun gezin kwijtraken.
Dat contactbreuk niet alleen een ouder en een kind raakt, maar een heel gezin uit evenwicht kan brengen.
We kenden geen rituelen voor dit verlies. Geen woorden voor het verdriet. En al helemaal geen draaiboek voor alle vragen, oordelen en het onbegrip van de buitenwereld.
En ondertussen ging het leven gewoon door. Er werd een lief klein meisje geboren. Midden in een gezin dat nog maar net gevormd was, maar alweer uit elkaar was gevallen.
Als social designer en docent was ik gewend om ingewikkelde maatschappelijke vraagstukken te onderzoeken en oplossingen te ontwerpen.
Maar toen contactbreuk ons eigen gezin trof, ontdekte ik hoe weinig begrip en handvatten er eigenlijk zijn voor deze vorm van verlies.
Want hoe ga je verder als je kind er nog wel is, maar niet meer in je leven? Hoe blijf je ouder op afstand? En hoe zorg je dat je jezelf onderweg niet kwijtraakt?
Die vragen brachten me bij rouw. Ik verdiepte me in levend verlies, volgde een opleiding tot rouwtherapeut, ben me gaan specialiseren in contactbreuken en levend verlies en besloot mijn achtergrond als ontwerper te combineren met mijn kennis over rouw.
En zo ontstond Maakplaats voor Rouw.
Een plek waar ouders niet alleen erkenning vinden voor hun verdriet, maar ook iets in handen krijgen om ermee aan de slag te gaan.
Van persoonlijke begeleiding, praktische eerste hulp bij contactbreuk tot schrijfcursussen, werkboeken en een rouwdagboek.
Ik vind het belangrijk dat ouders niet alleen erkenning krijgen voor hun verdriet en alles wat door de contactbreuk niet meer mogelijk is. Maar dat ze ook ontdekken waar ze wél invloed op hebben. Welke keuzes ze zelf kunnen maken. En hoe ze, ondanks het gemis, weer regie kunnen ervaren over hun eigen leven.
Wat had ik graag gewild dat er toen iemand voor ons was geweest.
Iemand die ons had verteld dat het verdriet niet altijd zo allesoverheersend zou blijven.
Dat we niet de enigen waren die hiermee worstelden. En dat er, naast alles wat we verloren waren, ook ruimte kon ontstaan.
Dus hier ben ik. Om jou te vertellen wat ik toen zo graag had willen horen.
Je bent niet de enige.
Er zijn zoveel ouders die hun kind missen terwijl het nog leeft. Die zoeken naar antwoorden, houvast en een manier om verder te leven met dat gemis.
En ook al kun je niet alles veranderen aan de situatie waarin je zit, er is ook leven óm dit verlies.
Dat wil ik je helpen ontdekken. 💓